Charakterystyka materiałów wykorzystywanych do produkcji rur medialnych

02.02.2010 - admin

Polibutylen

Rury wykonane z tego materiału są odporne na wysoką temperaturę, działanie wielu kwasów, zasad oraz rozpuszczalników o słabym stężeniu. Charakteryzują się również dużą odpornością na ścieranie. Krótkotrwała temperatura czynnika może wynosić do +100°C, ciągła do +90°C, maksymalne ciśnienie robocze to 1 MPa. Rury z PB produkowane są w średnicach 10-160 mm, łączone są za pomocą złączek zaciskowych z polibutylenu z wkładką mosiężną lub przez zgrzewanie polifuzyjne. Rury polibutylenowe stosuje się w instalacjach zimnej i ciepłej wody, centralnego ogrzewania oraz w sieciach ciepłowniczych. Istotną zaletą rur z polibutylenu jest również elastyczność, oraz duża odporność na korozję naprężeniową.

Duża elastyczność polibutylenu daje następujące korzyści:

- łatwość układania rur w obniżonych temperaturach,
- możliwość układania rur systemem kablowym,
- ograniczenie ilości kształtek (kolan),
- odporność na skutki zamarzania i odmarzania wody,
- wysoka udarność (odporność na uderzenia),
- odporność na korozję naprężeniową,
- zdolność tłumienia drgań.

Powyższe korzyści przekładają się na:

- możliwość pracy w niskich temperaturach,
- wysoką estetykę wykonanych instalacji,
- niższy koszt materiału i robocizny,
- możliwość wykonania próby hydraulicznej zaraz po wykonaniu instalacji,
- niewielkie ryzyko mechanicznego uszkodzenia rury,
- wysoką wytrzymałość, żywotność 50 lat,
- ciche działanie instalacji mimo dużych prędkości przepływu.

Polietylen

Otrzymywany jest w wyniku polimeryzacji etenu (etylenu). W zależności od metody polimeryzacji rozróżnia się polietylen wysoko-, średnio- i niskociśnieniowy. Polietylen niskociśnieniowy posiada większą wytrzymałość mechaniczną, wyższą temperaturę topnienia ale mniejszą przeźroczystość w porównaniu z polietylenem wysokociśnieniowym. W celu uzyskania równomiernej wytrzymałości we wszystkich kierunkach dokonuje się procesu sieciowania, która polega na wprowadzeniu dodatkowych poprzecznych wiązań pomiędzy liniowo rozmieszczonymi makrocząsteczkami

W praktyce spotykamy trzy podstawowe rodzaje rur polietylenowych typu PEX:

- Rury PE-Xa i PE-Xb sieciowane metodami chemicznymi poprzez wprowadzenie dodatkowych związków chemicznych.
- Rury PE-Xc sieciowane są metodą fizyczną poprzez bombardowanie strumieniem elektronów.

Główne różnice między rurami PEX sieciowanymi ww. metodami związane są z procesem produkcji. Natomiast metoda sieciowania nie ma zasadniczego wpływu na trwałość i parametry wytrzymałościowe rur pod warunkiem, że zostanie osiągnięty stopień usieciowania określony odrębnie dla każdej z metod normą DIN 16892. W metodzie „c“ wymagany stopień usieciowania jest najniższy. Oznacza to, że przy tym samym stopniu usieciowania, rury

PE-Xc są bardziej odporne na ciśnienie i temperaturę oraz na proces starzenia. Metoda „c“ umożliwia wytworzenie poprzecznych wiązań bez udziału jakichkolwiek związków chemicznych. Niemożliwe jest więc pogorszenie własności wyrobu.

Schemat 1. Polietylen sieciowany

Schemat 2. Polietylen niesieciowany

Alupex

Dzięki specyficznej, pięciowarstwowej strukturze o dokładnie określonych i wzajemnie dopasowanych grubościach warstw łączy ona w sobie zalety rury wykonanej z tworzywa z zaletami rury stalowej, gwarantując najwyższą jakość produktu. Umożliwia to jej konstrukcja składająca się z rury bazowej wykonanej z polietylenu sieciowanego metodą „c“, otoczonej warstwą aluminium, która pełni funkcję bariery zapobiegającej przedostawaniu się tlenu do instalacji (antydyfuzyjnej). Warstwa aluminium stanowi również rodzaj stabilizatora powodującego zmniejszenie do minimum (porównywalne wartości do rur stalowych) wydłużalności termicznej rury oraz powoduje, że rura wielowarstwowa w odróżnieniu od zwykłego PEX’a nie posiada pamięci kształtu (tzn., że możemy ją dowolnie, trwale kształtować). Istotną rolę odgrywa tutaj grubość aluminium, która wynosi 200 μm. Została ona optymalnie dobrana w taki sposób, aby z jednej strony zapewnić odpowiedni poziom stabilizacji rury, a z drugiej, aby nie spowodować jej zbyt dużego usztywnienia. Ostatnim elementem rury AluPex jest zewnętrzna warstwa ochronna z PE.

Rysunek 1. Przekrój rury Alupex

Źródło:

Informator Instalacyjny 2003

Rynek Instalacyjny 3 2006